Próby spawalnosci Bardzo wazna rzecza

Próby spawalności Bardzo ważną rzeczą jest dobranie przy spawaniu łukowym elektrody odpowiedniej do metalu spawanego. Najbardziej rozpowszechnionym sposobem określenia właści- wego doboru elektrod jest sporządzenie tzw. próby teowej. Próbę wykonuje się ze stali przeznaczonej do spawanej konstrukcji. Po sczepieniu blach układa się z jednej strony spoinę pachwinową o grubości 10 mm; następnie próbkę odwraca się, ustawia się tak, aby spawanie odbywało się w poło- żeniu podolnym, i układa się pachwinową spoinę o grubości 4 mm. Początek drugiej spoiny powinien znajdować się tam, gdzie kończy się pierwsza spoina. Ostyganie drugiej spoiny odbywa się w warunkach niekorzystnych z powodu dużej sztywności złącza i dużej różnicy między grubością pierwszej i drugiej spo- my. Gdy plastyczność metalu spoiny jest niewystarczająca, po- wstają pęknięcia, które wskazują, że dane elektrody nie powinny być używane do spawania badanej stali. Próbę stosowaną do ustalania warunków spawania stali o pod- wyższonej wytrzymałości. Na płytce A z badanego metalu frezuje się rowek równoległy do kierunku walcowania i w rowku układa się pojedynczy ścieg B. Następnie próbkę poddaje się powoli zginaniu, jak wskazuje rys. 170. Wielkość kąta, przy którym następuje pęknięcie, jest miarą spa- walności metalu. Ponadto pęknięcie to nie powinno rozszerzać się od razu na metal rodzimy, lecz wzrastać powoli przy jedno- czesnym plastycznym odkształcaniu się złącza. Jeżeli pęknięcie następuje jednocześnie w napawanej warstwie i w metalu na ca- łym przekroju, bez odkształceń, jest to dowodem, że metal jest nie spawalny lub warunki spawania są źle dobrane. Przykład tego rodzaju próby spawalności dla dobrania odpo- wiedniej elektrody. Próbka z pół- twardej stali krzemowej o zawartości 0,30% węgla, napawana elektrodą w zwykłym . gatunku, wykazywała pęknięcia tuż na granicy spoiny w strefie podhartowanego metalu, jak wskazuje dolne zdjęcie. Użyte elektrody miały otulinę kwaśną, wytwarzającą żużel . składający się głównie z tlenków żelaza, tlenków manganu i krze- mionki. Otulina kw.aśna wydziela w dużych ilościach wodór, który rozpuszcza się w rozgrzewanym metalu, a podczas stygnięcia wy- dziela się i wywołuje rysy w kurczącym się metalu. Wodór wy- dzielany z otuliny jest niebezpieczny tylko dla metali hartujących się w strefie wpływu ciepła. W danym przypadku usunięto przy- czyny pękania, zmieniając elektrodę kwaśną na zasadową o otu- linie zawierającej fluoryt (fluorek wapnia), węglan wapnia i inne związki, które pod względem metalurgicznym nadają żużlowi charakter zasadowy. Próby spawalności, które spotkać można w literaturze, liczą się już na dziesiątki. Poszczególni badacze W różnych krajach two- rzyli dla różnych rodzajów stali najlepsze ich mniemaniem próby dla stwierdzenia spawalności badanych materiałów. Wspólną ce- chą tych prób jest stworzenie warunków sprzyjających powsta- waniu .pęknięć, aby stwierdzić, do jakiego stopnia badany mate- riał jest wrażliwy na naprężenia wewnętrzne i szybkie zmiany temperatury, występujące przy spawaniu i jakie zabiegi mogą tę . wrażliwość zmniejszyć. [hasła pokrewne: , , ]