W budowie maszyn, gdy stosowane

W budowie maszyn, gdy stosowane są elementy niewielkiej grubości, zgrzewanie garbowe znajduje bardzo szerokie zastoso- wanie. Przez zastosowanie przy zgrzewaniu garbowym płaskich elek- trod usuwa się zmienność wymiarów kła elektrody (z powodu zużywania się), a co za tym idzie unika się wahań gęstości prądu i nacisku jednostkowego. Zgrzewanie garbowe w porównaniu ze zgrzewaniem punkto- wym ma następujące zalety: a) większą jednostajność wyników (każda zgrzeina jest wy- konywana jakby nowymi elektrodami); b) większą trwałość elektrod; c) lepszy wygląd przedmiotu spawanego (nie ma wgnieceń); d) większą wydajność zgrzewarki, gdyż wykonuje się szereg zgrzein jednocześnie. Do wytłaczania garbów niezbędne są prasy i matryce. Umiesz- oczenie przedmiotów zgrzewanych na zgrzewarkach wymaga często bardzo skomplikowanych uchwytów, które muszą być izolowane lub wykonane z materiałów nie przewodzących prądu. Przygotowanie więc do produkcji na zgrzewarkach garbowych jest nieraz bardzo kosztowne w porównaniu z kosztami operacji zgrze- wania. Masowość produkcji jest zazwyczaj niezbędnym warun- kiem ekonomiczności tej metody łączenia. Zgrzewarki garbowe pod względem konstrukcji i charaktery- styki są bardzo zbliżone do zgrzewarek punktowych o napędzie mechanicznym, hydraulicznym czy pneumatycznym. Prawie zaw- sze zaopatrzone są w płytę z teowymi rowkami, służącą do za- mocowania części łączonych, a z wyglądu przypominają prasy Przy zgrzewaniu punktowym do umiejscowienia zgrzeiny na odpowiednim obszarze potrzebny jest duży docisk blach. Zgrze- wanie garbowe wymaga mniejszego docisku. Maszyny do zgrze- wania garbowego mogą więc mieć lżejszą konstrukcję od maszyn punktowych, wykonujących taką samą ilość punktów. Moc zgrzewarki garbowej wynosi od 5 do 15 kVA na jedną zgrzeinę, zależnie od grubości blachy i wielkości garbu. Przeważ- nie buduje się zgrzewarki o mocy od 100 do 200 kV A. Czas wykonania zgrzeiny garbowej jest krótki, gdyż obszar zgrzewany jest ograniczony do wielkości garbu i nagrzewa się szybciej niż punktowa zgrzeina płaska. Dokładna regulacja czasu zgrzewania – w przeciwieństwie do zgrzewania punktowego — nie jest potrzebna. Po upływie czasu niezbędnego do wykonania zgrzeiny, dalszy przepływ prądu nie ma prawie wpływu na wła- sności zgrzeiny, gdyż powierzchnia styku po spłaszczeniu garbu jest bardzo duża,. natężenie jednostkowe wielokrotnie maleje i temperatura spada. Zmniejszenie wysokości garbu pod dociskiem wstępnym (spła- szczenie) nie powinno przekraczać 5 do 10% wysokości garbu. Dla garbu zaokrąglonego (z lewej strony) przyjmuje się e = O. Docisk pod prądem nie powmien przekraczać siły potrzebnej do spłaszczenia garbów w temperaturze zgrzewania. Jeżeli nacisk jest zbyt duży i garb ulegnie przedwcześnie spłaszczeniu, zgrzanie nastąpi tylko częściowo lub w ogóle nie nastąpi. [przypisy: , , ]