SPAWANIE STALI KONSTRUKCYJNYCH Stale konstrukcyjne

SPAWANIE STALI KONSTRUKCYJNYCH Stale konstrukcyjne niskowęglowe Stale zawierające do 0,25% C są spawalne bez trudności dzięki swej wysokiej plastyczności na zimno i gorąco. Zmiany struk- turalne w strefie wpływu ciepła nie mają znacznego wpływu na własności złącza. Jedynie przy łączeniu grubszych elementów (powyżej 30 mm) lub przy spawaniu w niesprzyjających warun- kach (niska temperatura, duża sztywność konstrukcji) mogą być konieczne specjalne zabiegi, jak podgrzewanie przed spawaniem lub wyżarzanie po spawaniu. Cienkie elementy (do 2 mm) spawane są zazwyczaj palnikiem, gdyż spawanie cienkimi elektrodami otulonymi przedstawia trud- ności techniczne i wymaga specjalnych spawalnic. Natomiast spa- wanie detowe nadaje się bardzo dobrze do spawania blach cien- kich ze stali niskowęglowej, Spawanie acetylenowe rzadko sto- suje się do stali o grubości powyżej 7 mm. Moc palnika dobiera się w stosunku 100-150 lgodz acetylenu na 1 mm grubości me- talu. Do łączenia grubszych elementów z reguły powinno być sto- sowane spawanie łukowe, i to maszynowe łukiem krytym, a spa- wanie ręczne tylko w tych przypadkach, gdy z jakichkolwiek względów nie można zastosować spawania maszynowego. 2. Stale węglowe o podwyższonej wytrzymałości i stale stopowe Stale .te z powodu mniejszej plastyczności i większej wrażli- wości na działanie ciepła wymagają ustalenia takich warunków cieplnych, które zapobiegają możliwości zahartowania się metalu w strefie przejściowej oraz tworzenia się twardych i kruchych składników (martenzyt) o słabej zdolności do wyrównywania na- prężeń pov.;stających przy spawaniu, stanowiących zarodek pę- kania. Stale stopowe, zależnie od zawartości węgla i składników sto- powych, dzielą się pod względem struktury na perlityczne, mar- tenzytyczne i austenityczne; obszary zakreskowane obejmują struktury przejściowe między podstawowymi. Przy zaliczaniu stali do jednej z tych grup przyjmuje się,że stal stygnie swobodnie na powietrzu, bez jakiegokolwiek przy: spieszonego studzenia. W miarę bowiem zwiększania się szybkości studzenia obszar martenzytu rozszerza się, a graniczna zawartość składników stopowych, potrzebna do przekształcenia stali o bu- dowie perlitycznej na stal martenzytyczną, obniża się. Stale perlityczne i austenityczne o małej zawartości węgla są na ogół dobrze spawalne w przeciwieństwie do stali martenzy- tycznych o wysokiej twardości i kruchości. [patrz też: , , ]