SPAWANIE ZELIWA Trudnosci spawania zeliwa

SPAWANIE ZELIWA Trudności spawania żeliwa Żeliwo szare, stosowane normalnie .w postaci odlewów w bu- dowie maszyn, ma skład następujący: 3-3,6% C; 1,6-2,5% Si; 0,5-1,0% Mn; do 0,12% S i do 0,8% P. Spawanie żeliwa przed- stawia dość duże trudności z powodu niejednolitej struktury (wol- ny węgiel w postaci grafitu), wysokiej zawartości węgla i krzemu oraz niskiej wytrzymałości i plastyczności metalu. Gazy tworzące się wskutek wypalania węgla tworzą pory w spoinie. Obniżenie zawartości krzemu, który łatwo ulega wypalaniu, oraz szybkie stygnięcie powoduje powstawanie w spoinie ziarn żeliwa białego z dużą zawartością cementytu o wysokiej twardości i kruchości, będących ośrodkami pęknięć podczas skurczu. Im większa zawartość krzemu w stosunku do zawartości man- ganu i im mniejsza szybkość stygnięcia, tym mniejsza możliwość tworzenia się żeliwa białego. Białe żeliwo jest nieobrabialne przez skrawanie, co utrudnia obróbkę spoiny po wykonaniu. Duży skurcz żeliwa (1,2-1,3%) i wynikające stąd wysokie na- prężenia skurczowe wymagają wobec kruchości metalu specjal- nych zabiegów. Tlenki krzemu i manganu tworzące się na powierzchni (o punk- cie topliwości wyższym niż sam metal) muszą być usuwane za pomocą topników, które je rozpuszczają i w postaci lekkiego łatwopłynnego żużla wypływają na powierzchnię. Spoiwo i topni- .ki do spawania żeliwa są przedmiotem norm PN-57M-69451 i PN-61M-69350. Spawanie łukowe czy acetylenowe żeliwa stosowane jest pod dwiema postaciami: jako spawanie „na gorąco” lub „na zimno”. [patrz też: , , ]