Wyniki lutospawania zaleza w znacznym

Wyniki lutospawania zależą w znacznym stopniu od dokład- ności przygotowania metalu. Niewłaściwym postępowaniem jest stosowane często wytapianie rowka w celu uniknięcia dość ucią- żliwego ręcznego wycinania; wadą tego sposobu, poza nieregular- nością kształtu rowka, jest utwardzanie się brzegów, gdzie wsku- tek szybkiego stygnięcia silnie podgrzanego metalu tworzą się ziarna białego żeliwa (wilki) odznaczające się wysoką twardością i kruchością. Z tych miejsc w czasie skurczu biorą początek rysy, często niewidoczne bezpośrednio po operacji lutospawania, wy- wołujące jednak z biegiem czasu zniszczenie złącza. Lutospawanie rozszerzyło możliwości naprawy części żeliw- nych oraz umożliwiło łączenie za pomocą palnika metali nie nada- jących się w ogóle do spawania i zgrzewania.
Natapianie twardymi stopami Chcąc uzyskać bardzo wysoką odporność CZęSCl maszyn i na- rzędzi na tarcie, uderzenia i na korozję stosuje się często stopy nieżelazne. które nakłada się za pomocą natapiania sposobem lutowniczym, bowiem nie jest rzeczą pożądaną, aby tworzył się stop metalu rodzimego z metalem powłoki (powłoka łatwiej się wówczas wykrusza). Używa się np. stopów chromu (15-35%), kobaltu (40-55%) i wolframu (10-17°0) z niewielką domieszką węgla (1-3%), produkowanych pod nazwą stellitów lub pod inny- mi nazwami handlowymi. Ze względu pa wysoki koszt kobaltu i wolframu stellity są zastępowane przez inne stopy, zwane stel- litopodobnymi, które nie dają jednak wyniów podonch do tych, jakie się osiąga przy stosowaniu prawdziwych stellitów, Natapianie wykonuje się przeważnie palnikiem acetylenowym stosując płomień z nadmiarem acetylenu; żółty stożek płomienia, mierzony od dzioba, powinien mieć długość trzy razy większą od długości jądra. Powierzchnię przedmiotu nagrzewa się do tempe- ratury bliskiej temperaturze topnienia metalu, a następnie, gdy metal zaczyna się „pocić”, rozprowadza się topiony metal po po- wierzchni przedmiotu, jak przy lutospawaniu. Przygotowanie części do natapiania polega na nadaniu przez obróbkę takich wymiarów powierzchni, aby grubość warstwy na- łożonej po obrobieniu do pożądanych wymiarów wynosiła 3- -6 mm. Natapianie grubszej warstwy nie jest pożądane ze wzglę- du na słabe związanie z podłożem. W produkcji urządzeń do kru- szenia kamieni, betonu, węgla itp. narzędzi pracujących w ziemi, np. łyżek koparek, kubłów pogłębiarek, lemieszy pługów, radełek kultywatorów łoczników i matryc do wytłaczania, świ- drów wiertniczych itp., natapianie stellitem lub innymi stopami I twardymi – ze względu na duże korzyści ekonomiczne – po- winno być z reguły stosowane. Narzędzia pracujące w bardzo trudnych warunkach (np. świ- dry w kopalniach nafty) można jeszcze bardziej uodpornić na ścieranie nakładając na powierzchnię szereg ziarn z bardzo tar- dego spieczonego węglika wolframu lub z węglika chromu, które zalewa się warstwą stellitu lub stali. W miarę zużywania się świdra warstwa miększego metalu mię- dzy ziarnami ściera się stopniowo i twarde ziarna węglika zaczy- nają wystawać nad powierzchnię narzędzia, jednak wymiary kra- wędzi pracujących pozostają w ten sposób bez zmiany przez- czas znacznie dłuższy. [więcej w: , , ]