Lutowanie miekkie Najczesciej stosowanym przyrzadem

Lutowanie miękkie Najczęściej stosowanym przyrządem do lutowania jest głownia (kolba) lutownicza wykonana z miedzi; lut przylega łatwo do głowni i daje się w ten sposób przenosić do złącza. Głownię zagrzewa się w ognisku, w piecu lub lampą lutowniczą. Do pracy ciągłej stosuje się głownie ogrzewane bez przerwy płomieniem palnika, do którego doprowadza się gaz palny, jak acetylen, wodór, gaz świetlny, zmieszany z powietrzem. Istnieją również głownie ogrzewane płomieniem benzynowym i głownie elektryczne ogrzewane prądem. Do bezpośredniego ogrzewania złącza można stosować palnik acetylenowo-powietrzny, typu PL-IP lub palnik acetylenowo-tle- nowy. typ PS-OO stosowany do spawania łatwo topliwych metali. Tańsze w eksploatacji są lampy lutownicze na benzynę, naftę lub spirytus. W tym przypadku lut doprowadza się do złą- cza przez topienie drutu lub umieszcza się lut razem z topnikiem w złączu. Lutowanie twarde Typowymi lutami twardymi są mosiądze, zawierające 40-55% miedzi, o temperaturze topliwości 850-950°C. Tylko w rzadkich przypadkach stosuje się czystą miedź (temperatura topnienia 1080°C). Złącza twardo lutowane dają się przekuwać. Do złącz ze stali . miękkiej, które powinny być specjalnie starannie wykonane i po- datne na odkształcenia, stosujemy luty zawierające srebro (tem- peratura topnienia 600-850°C) – w różnych proporcjach, zależ- nie od przeznaczenia. Do lutowania miedzi i stopów bogatych w miedź stosuje się luty ze stopów miedź-fosfor lub srebro-miedź-fosfor, o tempera- turze topnienia 700-7GO°C. Składy lutów twardych i ich przezna- czenie podane są w normach PN-64M-69413: Spoiwa miedziane, mosiężne, brązowe i niklowe do spawania i lutowania i PN-63M- 69411: Spoiwa srebrne do lutowania. Jako topnik do lutów o punkcie topnienia powyżej 750°C sto- suje się boraks (Na2B407) Iub=mieszankę boraksu z kwasem bo- rowym (H3B03); a do lutów o niższym punkcie topnienia – proszki, w skład których obok boraksu lub kwasu borowego wcho- dzą chlorki i fluorki sodu, potasu, litu itp. Klasyfikacja topników zawarta jest w normie PN-61M-69350, a skład topników omawia norma PN-61M-69354. [patrz też: , , ]