HARTOWANIE POWIERZCHNIOWE PLOMIENIEM ACETYLENOWO-TLENOWYM 1.

HARTOWANIE POWIERZCHNIOWE PŁOMIENIEM ACETYLENOWO-TLENOWYM 1. Zasada procesu Hartowanie powierzchniowe części maszyn obrobionych na go- towo, wykonanych ze stali lub żeliwa, polega na bardzo szybkim podgrzaniu palnikiem gazowym, zwykle acetylenowo-tlenowym, i następnie na szybkim ostudzeniu strumieniem wody miejsca przeznaczonego do hartowania. Metoda ta ma zastosowanie tylko do metali hartujących się w wodzie. . Zalety tego procesu polegają na tym, że przedmiot zacpowuje swe własności mechaniczne (wytrzymałość, ciągliwość) w całym swym przekroju, a tylko zewnętrzna warstwa zostaje zaharto- wana. Ponieważ ilość ,ciepła wprowadzonego do przedmiotu wobec wielkiej szybkości prOcesu jest niewielka, odkształcenia nie są zbyt duże i często pozostają niedostrzegalne; jest to wielka zaleta tego procesu. Urządzenia są mało kosztowne; nawet przedmioty o bardzo wielkich wymiarach ogą być rriiejscowo zahartowane przy niewielkim zużyciu -gazów, w bardzo. krótkim czasie. W tych warunkach hartowanie powierzchniowe płomieniem jest metodą znacznie ekonomiczniejszą od innych sposobów utwardzania po- wierzchniowego. – Przy hartowaniu powierzchniowym stosuje się płomień zupeł- nie obojętny, tj. o stosunku objętościowym tlenu do acetylenu równym między 1 i 1,2: Proces odbywa się tak szybko; że o na- węglaniu powierzchni nadmiarem acetylenu w płomieniu nie może być mowy. W warstwie hartowanej zmienia się tylko struktura metalu, Nadmiar acetylenu obniżając temperaturę płomienia zwiększałby tylko zużycie gazów. Proces hartowania powierzchniowego tylko wówczas ma pra- widłowy przebieg, gdy stosujemy źródło ciepła o bardzo wysokiej temperaturze; można wówczas uzyskać w cienkiej warstwie ze- wnętrznej gwałtowny wzrost temperatury bez znacznego podwyż- szenia temperatury w warstwach głębszych. Dlatego stosowanie innych gazów palnych poza acetylenem, jak gaz świetlny lub mie- szanki acetylenu z gazem świetlnym, nie jest polecane, chociaż spotyka się w praktyce. Stale o zawartości węgla od 0,30% do 0,70% najlepiej nadają się do tego procesu. Twartość metalu wynosząca dla zwykłych stali o tym składzie około 200-2.50 HB (iednostek Brinęlla) wzrasta równomiernie w warstwie hartowanej do 400-600 HB, zależnie od gatunku stali i warunków hartowania. Zeliwo zwykłe, jak równieżsgęcjalne gatunkiźęliwa, nadają się przeważnie bardzo dobrze do hartowania powierzchniowego, przy czym twardość ich wzrasta z •250-350 HB do 450:550 HB. [więcej w: , , ]